Elgol en Loch Choruisk

We nemen telefonisch contact op met 'Bella Jane', een bedrijf dat in Elgol boottrips verzorgt. We leggen een trip vast om 10.45u, tijd genoeg om naar Elgol te rijden. De rit naar dit plaatsje duurt ongeveer anderhalf uur en gaat door een prachtig dal in de Cuillin Hills. Er is nauwelijks verkeer op de weg en ik kan als bestuurder van de auto ook genieten van de vergezichten. We gaan aan boord van het kleine schip met nog zes andere liefhebbers. Ondanks het mistige en wat miezerige weer is de boottocht naar Loch Choruisk aangenaam. Een groep kuifaalscholvers (shags) rust uit op een rots in de zee. Vlakbij de aanlegplaats rusten zeehonden op de rotsen. Een solitaire aalscholver heeft een eigen rotsje gevonden. Ik word vrolijk van twee voorbijzwemmende middelste zaagbekken. Ineens zien we een Jan-van-gent. Ik richt mijn camera en kan 'm nog net vastleggen voordat hij met een duizelingwekkende snelheid in het water duikt. De foto is verre van goed (ronduit slecht), maar voor mij even voldoende om een herinnering te hebben aan deze prachtvogel. Op de terugweg naar Portree eten we bij een prima pizzeria. Bij ons huisje zingt de zanglijster zijn hoogste lied.

bij Loch Choruisk

kuifaalscholvers

zeehond

zeehond

zeehonden

zeehond

zeehond

zeehond

zeehonden

zeehonden

aalscholver

middelste zaagbekken

middelste zaagbek

middelste zaagbek

Jan-van-gent

zanglijster

Fairy pools & Dunvegan Castle

We rijden naar de oevers van Loch Harport. Daar ligt de oudste en enige nog actieve distilleerderij van het eiland. We slaan de tour maar over, omdat we toch niet willen proeven en we vaker een distillery hebben bezocht. De verzameling flessen in de shop en de bijbehorende prijskaartjes maken indruk. We gaan verder naar de Fairy Pools, een reeks kristalheldere bergpoelen en watervallen langs de rivier de Brittle. Het water heeft een turquoise kleur, veroorzaakt door filtering van de rotslagen. De naam 'Fairy Pools' verwijst naar Schotse folklore. Het water zou zo helder zijn dat er feeën zouden wonen. Of zouden de naamgevers ook eerst naar Talisker zijn geweest? Zesenveertig jaar geleden hebben we Dunvegan Castle bezocht. Het staat er nóg. Niet verwonderlijk overigens als je bedenkt dat de clan MacLeod er al sinds ongeveer 1200 over waakt. Het motto van de clan is 'Hold Fast', het verwijst naar vastberadenheid, trouw en onverzettelijkheid.  Er hangen veel schilderijen van Clanhoofden aan de wanden van het kasteel. Een opvallend item in een vitrine is de locket met een haar van Bonnie Prince Charlie. We hebben gereserveerd bij Stein Inn, dat bekend staat om de goede visgerechten. De herberg is de oudste op Skye en ligt in het kleine vissersplaatsje Stein op het schiereiland Waternish. Het eten is er heerlijk. De route terug naar Portree gaat door de Red Cuillin. In ons huisje doen we het gebruikelijke schrijfwerk onder het genot van een kop thee. Daarna lekker op de bank. Op naar de volgende dag.

'Hold Fast' 

Het noorden van Skye

We kijken naar buiten en daar worden we niet bepaald optimistisch van. Mist en regen. Dan kom ik ook op de oorsprong van de naam Skye. Dit komt volgens Claude hoogstwaarschijnlijk uit het Oud-Noorse 'skýey', hetgeen 'eiland in de wolken' of 'mistig eiland' betekent. Deze dag maakt Skye de naam waar. Het verschil met gisteren is groot. Nancy leest dat de gemiddelde temperatuur in de zomer hier 12 graden is. Met de temperatuur van gisteren zal de rest van de zomer daar ruim onder liggen, wil het het gemiddelde waarmaken. We besluiten rond 10.30u toch het huisje te verlaten om het noorden te verkennen, een rit tegen de klok in. Hoe noordelijker we komen, des te harder waait het. Bij de ruïne van Duntulm Castle moeten we oppassen niet van de sokken geblazen te worden. Gelukkig is het aanlandige wind. We hopen een glimp op te vangen van De Old Man of Storr, een van de meest gefotografeerde landschappen van Schotland. Het is een gigantische rotspilaar, op de helling van een bergrug (de Storr). Had ik al geschreven over het weer? Geen glimp dus. We doen in Portree nog een paar boodschappen en gaan het warme, droge huisje in. Af en toe kijken we door het keukenraam. Schijnt de zon weer? Nee. Om 18.30u besluiten we toch naar buiten te gaan om te proberen een van de populairste hikes van Schotland te maken. Laat dat nou net die naar de Old Man of Storr te zijn. Het regent niet als we aan de tocht vanaf de parkeerplaats beginnen. De laaghangende bewolking maakt ons evengoed nat. Het pad begint breed en is niet steil. We komen echter hoger en hoger en het pad is nu wél steil. Het bestaat uit duizenden rotsblokjes, waarover we als klimgeiten naar boven gaan. Er hangt een dichte mist. Ooit stonden we op de Golden Gate Bridge zonder deze te zien. Hetzelfde lijkt te gebeuren met de Old Man. Dan ineens zien we de rotsformatie opdoemen, terwijl de wind ons van het pad dreigt te blazen. We maken foto's en gaan langzaam terug naar het uitgangspunt. Inmiddels zijn we drijfnat geworden. We hebben het zeer zeker over voor deze prachtige hike. In het huisje drogen we wel weer op.

ruïne Duntulm Castle

Begin van de hike