Terug naar Oban

We staan weer vroeg op en na het ontbijt pakken we de auto in. We laten ons huisje keurig achter en rijden naar de veerboot die ons naar Oban brengt. Onderweg hebben we door de dreigende lucht prachtige sfeerplaatjes van de overtocht. Net zomin als blaffende honden niet bijten, laten dreigende luchten geen regen vallen. Het weer knapt dan ook zienderogen op en zodra we in Oban aankomen is het zowaar zomer geworden. Rokjesdag in Schotland. We zien overigens welgeteld één man in een kilt, de rest van de rokjes behoort aan de dames toe. De toeristen herken je aan de lange broeken. We laten ons de fish and chips smaken. De vis is heel vers en wordt zoals Truus en Kniertje al zeiden duur betaald. Oban heeft een heuse chocaladefabriek, waar we ondanks het warme weer hot chocolate drinken. De fabriekspijp op de foto hoort bij de Oban distillery. We glippen even naar binnen en vergapen ons aan de selectie whisky's. Misschien snuif ik toch nog wat van de angels's share op, de laatste keer dat ik whisky drónk is al jaren geleden. We worden vriendelijk ontvangen in Heatherfield House. Het is er gezellg ingericht en brandschoon. Gelukkig had Nancy al tijden geleden gereserveerd bij Waterfront Fishouse. Er is geen tafeltje meer vrij en er staat een flinke rij. Niet verwonderlijk dat het restaurant gewild is, heerlijk eten en een sticky toffeepudding na die er mag zijn. We lopen naar 'ons' huis en schrijven een blog (Peter) en een stukje in Polar steps (Nancy). De wensen voor het ontbijt hebben we al doorgegeven. We gaan voldaan slapen, met de warme gloed van de zon nog in ons lijf.

Tobermory

Om 6.00u sta ik op en geniet van koffie bij het lezen van de krant. Na het ontbijt wandelen we naar de vuurtoren, die we gisteren vanaf het water hebben gezien.  Het voetpad volgt de kustlijn en loopt door het bos. Heen en terug is het vier kilometer lopen, een peulenschil voor ons. Net als ik gisteren in gedachten neem en denk 'het kan niet alle dagen kaviaar zijn', zie ik hoog in de lucht een Jan-van-gent. Een prachtige vogel, waar Arjan Dwarshuis een van zijn vogelspotcasts aan heeft gewijd. Bij de vuurtoren scharrelen een paar scholeksters rond. Deze zijn misschien op zoek naar de oysterfarm, die naast het voetpad in de diepte ligt. Het bos herbergt dezelfde bosvogels als die in de Nederlandse bossen voorkomen. Een vink is de meest geziene vandaag. We doen vandaag verder niet zo veel, het weer is er niet naar, gewoon dreich. We hebben last van smirr en worden drookit. Soms is er aftak en kunnen we een kleine wandeling maken. Maar goed, er is geen sprake van pishin doon of uplowsin. Ik maak vandaag spaghetti met tomatensaus en cheddar. Na het eten de koffers vast inpakken, omdat we morgen weer naar Oban gaan. Als afsluiting kijken we een aflevering van een Netflix-serie. Best een leuke dag dus vandaag, waarbij ik mijn Schotse taal wat heb bijgespijkerd.

vuurtoren van Tobermory

Jan-van-gent

scholeksters

vink

Staffa en Lunga

Maanden geleden hebben we al een tour geboekt. Staffa en ook Lunga, een van de Treshnisheilanden, staan bekend om de vele papegaaiduikers (puffins) die er nestelen en broeden. Een grote wens van mij komt vandaag uit, mijn camera is er klaar voor. Staffa tours brengt ons vanuit Tobermory eerst naar Fingal's cave, een imposante grot omringd door hoge basaltpilaren. Nancy schrijft er in polarsteps meer over, ik beperk me vandaag tot de vogels. Op het eiland zien we de eerste puffins, het is nu al geslaagd. We varen door naar Lunga en leggen daar aan. Om de vogels goed te kunnen zien moeten we een eindje klimmen. Wat zijn er veel. Beneden op het water dobberen er honderden, zo niet duizenden. Bij de kliffen ligt een grasstrook, waar de puffins hun holen hebben uitgegraven. Ze komen jaarlijks naar hun nest terug, soms wel dertig jaar achtereen. Er wordt heen en weer gelopen met nestmateriaal. Jongen zijn er nog niet. Ook alken (razorbills) zitten vreedzaam tussen de papegaaiduikers. Ieder kent zijn of haar plaats. We kunnen nauwelijks genoeg krijgen van de koddige papagaaiduikers, alleen al van deze vogels heb ik 600 foto's gemaakt. Kiezen welke ik plaats is nauwelijks te doen. We krijgen voldoende tijd op het eiland en nemen na een paar uur kijken afscheid. De boot brengt ons terug naar Tobermory, onderweg zien we nog eiders en zeehonden. Onze dag was ronduit perfect, wat hebben we genoten.

alk

alk met papegaaiduikers

alken

eiders

zeekoeten

zeehonden

zeehonden

Ulva

Om 6.30u staan we op en drinken zoals gewoonlijk eerst koffie. We hoeven niet lang na te denken over wat we vandaag gaan doen. Het veerbootje naar Ulva vaart zondag niet en morgen hebben we Staffa op het programma staan. Het wordt dus Ulva, een eilandje naast Mull dat door de bewoners is opgekocht. De rit er naartoe is spectaculair, niet alleen door de prachtige vergezichten maar ook door de smalle, soms hobbelige weg. We duiken vaak een passing place in of passeren een auto die voor ons wacht in zo'n inham. Het is een goed gebruik de hand op te steken om te bedanken, hetgeen begroet wordt met eenzelfde gebaar. Als ik een local me in laat halen dankt deze me achteraf door afwisselend de richtingaanwijzers te laten knipperen. Hoffelijkheid kent hier geen grenzen. Bij de plek waar we de zee-engte over willen steken hangt een paneel met een schuif. Schuif zodanig dat er een rood deel vrij komt en de veerman aan de overkant weet dat hij gewenst is. Het motorbootje brengt ons naar de overkant, waar het boat house prima cappucino serveert. Nu zijn we klaar voor een wandeling, onze kleding dragen we in laagjes. We zijn op alle weersomstandigheden voorbereid. In het bos zie ik een taigaboomkruiper, deze vogel heb ik nog nooit eerder op de foto kunnen zetten, in tegenstelling tot de zanglijster. Er zijn opvallend veel bloeiende planten te zien in het bos, op de hei en op en tussen de rotsen. Een tapuit en een fitis lijken net als wij ook van het uitzicht te genieten. Soms is het klimmen en klauteren op dit eiland, waarbij voorzichtigheid gewenst is. Nadat ik eerst een zilvermeeuw abusievelijk voor een roofvogel heb aangezien, zie ik in een opening in een rotspartij een gigantisch nest. Dat moet van een zeearend zijn. Ik loop al de hele tijd te speuren naar deze roofvogel. En ja hoor, ineens zie ik deze majestueuze rover hoog in de lucht. Enkele foto's bewijzen mijn gelijk. De hoeveelheid verspreid liggende koeienvlaaien op het eiland geven aan dat een ontmoeting op de loer ligt. Prachtig is dit highland cattle, vooral als er ook kalveren bij zijn. Op zee zien we drijvende bassins, die zijn vast voor de zalm die er gekweekt wordt. We komen aan bij een ruïne. Het blijkt het povere huis te zijn geweest van de grootouders van Donald Livingstone, de ontdekkingsreiziger. We gaan weer een stukje door een sprookjesachtig bos, dat groener is dan groen. We hebben 13 kilometer gelopen en geklommen. De regenkleding is nauwelijks uit de rugzak geweest. De veerman brengt ons terug naar Mull. Via de kustroute noordelijk, waar we onderweg Calgary beach aandoen, komen we weer in Tobermory. Na even opfrissen is het tijd om te gaan eten bij Café Fish. Nancy heeft in Nederland al gereserveerd, het is een zeer geliefd restaurant. We kunnen dit voluit beamen, waanzinnig lekkere verse vis op culinaire wijze bereid. We kijken terug op een schitterende dag.

veerboot naar Ulva

Who pays the ferryman?

The Boathouse

taigaboomkruiper met prooi

zanglijster

zanglijster

daslook

Engels gras

stengelloze sleutelbloem

fitis

tapuit

enkele muurtjes op Ulva

zilvermeeuw

nest zeearend

zeearend

zeearend

wie maakt daar een foto?

nu zie ik het!

highland cattle

zalmfarm

Livingstone gedenkteken

natuurlijk groen bos

fitis

Calgary beach