Van Oban naar Fort William

Om zes uur staan we op. We verlaten Heatherfield House in Oban na een prima ontbijt. Deze accomodatie was echt heel goed. Het gaat richting Fort William en de eerste stop is bij Castle Stalker. Hier zijn verscheidene filmopnames gemaakt, o.a. voor Monty Python and the holy grail. Zou je het nog bewoonde kasteel willen bezoeken, moet je er met een bootje naar toe. Wij vinden het kasteel op grote afstand al een beauty. Hierna lonkt Glencoe. Het is een in de ijstijd ontstaan dal. De naam dankt het aan de rivier Coe, glen betekent dal. In het dal maken we een mooie wandeling door het bos en komen aan bij de Clachaig Inn. De cappucino wordt klaargemaakt door een barkeeper met het woord 'Innmate' op de rug. Geestig. We genieten van het zomerse weer en de fraaie natuur. Om bij Fort William te komen moeten we een stukje terug en de oorspronkelijke weg vervolgen. We kunnen Ben Nevis zien als we in Fort William aankomen. Ons Muthu hotel ligt aan de enige rotonde die het stadje rijk is. We worden zeer vriendelijk ontvangen door de Indiase receptioniste. Het is tijd om wat winkeltjes te bekijken en een drankje te doen op het terras van de Ben Nevis Bar. We eten in het hotel. De eveneens Indiase kok heeft een Chicken Biryani voor ons aangepast, een bit less spicy dan het originele recept.  Desondanks lopen ons de tranen over de wangen, maar lekker dat het is. Op de hotelkamer maken we een kop thee en houden het ook nu weer vroeg voor gezien. Morgen een nieuw avontuur.

Castle Stalker

Clachaig Inn

Fort William

Terug naar Oban

We staan weer vroeg op en na het ontbijt pakken we de auto in. We laten ons huisje keurig achter en rijden naar de veerboot die ons naar Oban brengt. Onderweg hebben we door de dreigende lucht prachtige sfeerplaatjes van de overtocht. Net zomin als blaffende honden niet bijten, laten dreigende luchten geen regen vallen. Het weer knapt dan ook zienderogen op en zodra we in Oban aankomen is het zowaar zomer geworden. Rokjesdag in Schotland. We zien overigens welgeteld één man in een kilt, de rest van de rokjes behoort aan de dames toe. De toeristen herken je aan de lange broeken. We laten ons de fish and chips smaken. De vis is heel vers en wordt zoals Truus en Kniertje al zeiden duur betaald. Oban heeft een heuse chocaladefabriek, waar we ondanks het warme weer hot chocolate drinken. De fabriekspijp op de foto hoort bij de Oban distillery. We glippen even naar binnen en vergapen ons aan de selectie whisky's. Misschien snuif ik toch nog wat van de angels's share op, de laatste keer dat ik whisky drónk is al jaren geleden. We worden vriendelijk ontvangen in Heatherfield House. Het is er gezellg ingericht en brandschoon. Gelukkig had Nancy al tijden geleden gereserveerd bij Waterfront Fishouse. Er is geen tafeltje meer vrij en er staat een flinke rij. Niet verwonderlijk dat het restaurant gewild is, heerlijk eten en een sticky toffeepudding na die er mag zijn. We lopen naar 'ons' huis en schrijven een blog (Peter) en een stukje in Polar steps (Nancy). De wensen voor het ontbijt hebben we al doorgegeven. We gaan voldaan slapen, met de warme gloed van de zon nog in ons lijf.

Tobermory

Om 6.00u sta ik op en geniet van koffie bij het lezen van de krant. Na het ontbijt wandelen we naar de vuurtoren, die we gisteren vanaf het water hebben gezien.  Het voetpad volgt de kustlijn en loopt door het bos. Heen en terug is het vier kilometer lopen, een peulenschil voor ons. Net als ik gisteren in gedachten neem en denk 'het kan niet alle dagen kaviaar zijn', zie ik hoog in de lucht een Jan-van-gent. Een prachtige vogel, waar Arjan Dwarshuis een van zijn vogelspotcasts aan heeft gewijd. Bij de vuurtoren scharrelen een paar scholeksters rond. Deze zijn misschien op zoek naar de oysterfarm, die naast het voetpad in de diepte ligt. Het bos herbergt dezelfde bosvogels als die in de Nederlandse bossen voorkomen. Een vink is de meest geziene vandaag. We doen vandaag verder niet zo veel, het weer is er niet naar, gewoon dreich. We hebben last van smirr en worden drookit. Soms is er aftak en kunnen we een kleine wandeling maken. Maar goed, er is geen sprake van pishin doon of uplowsin. Ik maak vandaag spaghetti met tomatensaus en cheddar. Na het eten de koffers vast inpakken, omdat we morgen weer naar Oban gaan. Als afsluiting kijken we een aflevering van een Netflix-serie. Best een leuke dag dus vandaag, waarbij ik mijn Schotse taal wat heb bijgespijkerd.

vuurtoren van Tobermory

Jan-van-gent

scholeksters

vink

Staffa en Lunga

Maanden geleden hebben we al een tour geboekt. Staffa en ook Lunga, een van de Treshnisheilanden, staan bekend om de vele papegaaiduikers (puffins) die er nestelen en broeden. Een grote wens van mij komt vandaag uit, mijn camera is er klaar voor. Staffa tours brengt ons vanuit Tobermory eerst naar Fingal's cave, een imposante grot omringd door hoge basaltpilaren. Nancy schrijft er in polarsteps meer over, ik beperk me vandaag tot de vogels. Op het eiland zien we de eerste puffins, het is nu al geslaagd. We varen door naar Lunga en leggen daar aan. Om de vogels goed te kunnen zien moeten we een eindje klimmen. Wat zijn er veel. Beneden op het water dobberen er honderden, zo niet duizenden. Bij de kliffen ligt een grasstrook, waar de puffins hun holen hebben uitgegraven. Ze komen jaarlijks naar hun nest terug, soms wel dertig jaar achtereen. Er wordt heen en weer gelopen met nestmateriaal. Jongen zijn er nog niet. Ook alken (razorbills) zitten vreedzaam tussen de papegaaiduikers. Ieder kent zijn of haar plaats. We kunnen nauwelijks genoeg krijgen van de koddige papagaaiduikers, alleen al van deze vogels heb ik 600 foto's gemaakt. Kiezen welke ik plaats is nauwelijks te doen. We krijgen voldoende tijd op het eiland en nemen na een paar uur kijken afscheid. De boot brengt ons terug naar Tobermory, onderweg zien we nog eiders en zeehonden. Onze dag was ronduit perfect, wat hebben we genoten.

alk

alk met papegaaiduikers

alken

eiders

zeekoeten

zeehonden

zeehonden