Van Borgie naar Inverness

We nemen hartelijk afscheid van de humoristische eigenaresse van Borgie Lodge, na een uitgebreid Schots ontbijt met haggis en black pudding. Daar kunnen we tot vanavond mee verder. We kijken nog even bij Skerray harbour. Het is eb, zeehonden laten zich nu niet zien. We zoeken nog even naar zeearenden, maar dat lukt ook niet helaas. Via de 836 rijden we zuidwaarts en stoppen in Lairg voor koffie. Het gebak ziet er zo lekker uit, dat we ondanks het stevige ontbijt toch samen een stuk nemen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat Nancy maar één hap heeft gehad. De rit gaat verder naar Falls of Shin. Een woelige rivier baant zich een weg tussen de rotsen. Het moet een geweldig gezicht zijn als over enkele weken de zalmen tegen de stroom in willen zwemmen en springen. De volgende stop is in Dornoch. Het is een charmant stadje aan een zeearm aan de oostkust van de Schotse Hooglanden. Ken je Janet Horne? Zij was het laatste officiële slachtoffer van de heksenverbranding van Schotland. We kunnen dus gerust zijn. Nu is het nog ongeveer 60 kilometer naar Jacobite Rose, onze B&B in Inverness. We zien een rode wouw en parkeren de auto om foto's te maken. De vogel staat er mooi op. Van de weldadige rust van de Schotse Hooglanden komen we in het bruisende Inverness aan. Dat is even wennen. Na onze intrek in ons onderkomen voor twee nachten begeven we ons naar het centrum. Het lijkt alsof alle paradijsvogels van Schotland hier neergestreken zijn. Vandaag is het 'Pride'. De sfeer is uitbundig en vriendelijk. Wel druk, maar dat had ik al vermeld. We gaan weer op tijd slapen na een prachtige rit.

Skerray harbour

Borgie

Omdat we gisteren veel gereden hebben gaan we vandaag wat meer wandelen in de omgeving. Vanaf ons hotel lopen we naar Torrisdale Beach. Onderweg zien we enkele herten in de verte. Ook de baai is prachtig, we raken eraan gewend. We gaan even terug naar het hotel om daarna naar Bettyhill te gaan. Er is een kleine shop met een benzinepomp. We gooien de tank alvast vol voor morgen. In een oude kerk is het Strathnaver Museum gevestigd. Het vertelt onder andere het  trieste verhaal van de vroeg 19e eeuwse Highland Clearances. Huizen van arme boeren werden platgebrand door landlords, zodat de grond gebruikt kon worden voor schapen. Veel verdreven mensen zochten hun heil elders, soms zelfs door emigratie. Het museum is een parel, dat de entreeprijs zeker waard is. We vervolgen onze trip naar Farr Bay en ik focus op vogels. Die zijn er zeker. Daar waar de rivier bijna in de zee uitkomt zien we bontbekplevieren, fitissen, graspiepers, oeverlopers, zanglijsters en tapuiten. Deze laatste broeden in holen op de grond. Nou, die zijn er te over. Overal zien we konijnenholen en huppelende konijnen. Bij de zee zitten enkele middelste zaagbekken verscholen aan de rotsige kant. We eten weer heerlijk in het hotel en zoeken onze kamer op. Misschien zijn er vanavond herten te zien die afdalen uit de heuvels.

bontbekplevier

bontbekplevieren

fitis

graspieper

graspieper

graspieper

hert

hert

duinkonijn

middelste zaagbekken

oeverloper

oeverloper

scholeksters

scholeksters

Farr Beach

Farr Beach

tapuit

tapuit

tapuit

zanglijster

zanglijster

Van Ullapool naar Borgie Lodge Hotel

Na een laatste gesprek met onze fantastische gastvrouw van Clachan Farmhouse draaien we de weg op richting Tongue. Alles in ons zegt dat we het miezerige weer van Ullapool snel inruilen voor betere omstandigheden. We krijgen gelijk. De rit is geweldig. Het landschap ontvouwt zich voor onze ogen, daarbij geholpen door prachtige luchten en zowaar zon. De temperatuur bereikt vandaag de 15 graden, ongekend. Het voelt zomers aan. De weg die we kiezen heet de MC500, een populaire weg voor natuurliefhebbers en ook fietsers. Na Ardvreck Castle gaan we in eerste instantie rechtsaf de 894 op. De Coastal Route, verboden voor caravans, lijkt ons echter wel te doen. We nemen het juiste besluit en draaien de auto. We worden gelijk beloond doordat we enkele gigantische buizerds zien boven de rotsen die hoog boven het landschap uittorenen. Vlak voor Unapool komen we weer op de 'hoofdweg'. We hebben er dan al heel wat passing places opzitten. Ik heb bijna een lamme hand van het zwaaien naar tegenliggers. Dat zwaaien is een goed gebruik, waar (bijna) iedereen zich aan houdt. Bij 'cocoa mountain' in Durness komen we op adem van de schitterende stranden die we onderweg hebben gezien. Een beker chocolademelk (the best hot chocolate) gaat er wel in en we nemen nog een stuk gebak mee dat een beetje aan onze arretjescake doet denken. Weer vergapen we ons aan het Schotse hoogland, zeker als we ook nog een paar herten mogen bewonderen. Het lijkt wel geënsceneerd. We rijden rond Loch Eriboll om voor de laatste etappe bij ons hotel uit te komen. Borgie Lodge Hotel is een 19e eeuws landhuis, dat fraai gerenoveerd is, zonder afbreuk te doen aan de sfeer die het gehad moet hebben. Het wordt gerund door een familie. Vader staat in de keuken, moeder is de gastvrouw en doet de bediening en zoonlief is manusje van alles. We krijgen de belofte dat de herten zich nog aan ons zullen tonen. Ze zijn nog in de heuvels. We wachten af en hebben de verrekijkers klaarliggen. Het eten is overigens erg lekker. Ook dit hotel krijgt van ons een hoge beoordeling.