Natuur en fotografie: Portree

We besluiten naar het meest westelijke punt van het eiland te gaan, Neist Point. Het staat bekend om het prachtige uitzicht en een mooie vuurtoren. De weg ernaar toe is op veel plaatsen smal , zoals wel meer op Skye. Soms moeten we slalommen om de gaten in de weg te vermijden (pot holes). Het wordt er niet gemakkelijker op naarmate we dichterbij komen. De mist, of laaghangende bewolking, wordt dikker en dikker. We komen uiteindelijk op een parkeerplaats aan, maar zien nu nauwelijks een hand voor ogen. Neist Point zal ongetwijfeld mooi zijn, we moeten het maar doen met een schilderij ervan dat in ons huisje hangt, De terugweg naar Portree is er weer een van slalommen. Nu krijg ik het voor elkaar om toch een pot hole mee te pakken. We schrikken van de knal en komen bij met cappucino en gebak bij Lephin Cafe. Ik loop even naar buiten om te kijken of we geen lekke band hebben. We hebben geluk. De mist trekt langzamerhand op en er verschijnt zowaar een mager zonnetje. We laten de auto staan bij het huisje en controleren nogmaals of de band nog hard is. Dat is ie. Er is een mooie rondwandeling bij Portree, Scorrybreac Circuit geheten. Het eerste stuk gaat langs Loch Portree, met mooi uitzicht over de baai met de gekleurde huisjes. Het stenige pad brengt ons hoger en hoger en we lopen door een bos van varens. Helaas geen zeearenden te zien, wel meeuwen en kraaien. We horen een koekoek en barmsijzen, zonder deze te zien. Langs het pad staan veel wilde bloemen. De fuchsia kleurt schitterend rood. Als we weer in het plaatsje zijn stappen we de Isles Inn binnen, waar we alcoholvrije Guinnes drinken. Heerlijk. In het huisje bereid ik de warme hap. De rest van de avond doen we niet veel. Ook fijn.