Natuur en fotografie: Ulva

Om 6.30u staan we op en drinken zoals gewoonlijk eerst koffie. We hoeven niet lang na te denken over wat we vandaag gaan doen. Het veerbootje naar Ulva vaart zondag niet en morgen hebben we Staffa op het programma staan. Het wordt dus Ulva, een eilandje naast Mull dat door de bewoners is opgekocht. De rit er naartoe is spectaculair, niet alleen door de prachtige vergezichten maar ook door de smalle, soms hobbelige weg. We duiken vaak een passing place in of passeren een auto die voor ons wacht in zo'n inham. Het is een goed gebruik de hand op te steken om te bedanken, hetgeen begroet wordt met eenzelfde gebaar. Als ik een local me in laat halen dankt deze me achteraf door afwisselend de richtingaanwijzers te laten knipperen. Hoffelijkheid kent hier geen grenzen. Bij de plek waar we de zee-engte over willen steken hangt een paneel met een schuif. Schuif zodanig dat er een rood deel vrij komt en de veerman aan de overkant weet dat hij gewenst is. Het motorbootje brengt ons naar de overkant, waar het boat house prima cappucino serveert. Nu zijn we klaar voor een wandeling, onze kleding dragen we in laagjes. We zijn op alle weersomstandigheden voorbereid. In het bos zie ik een taigaboomkruiper, deze vogel heb ik nog nooit eerder op de foto kunnen zetten, in tegenstelling tot de zanglijster. Er zijn opvallend veel bloeiende planten te zien in het bos, op de hei en op en tussen de rotsen. Een tapuit en een fitis lijken net als wij ook van het uitzicht te genieten. Soms is het klimmen en klauteren op dit eiland, waarbij voorzichtigheid gewenst is. Nadat ik eerst een zilvermeeuw abusievelijk voor een roofvogel heb aangezien, zie ik in een opening in een rotspartij een gigantisch nest. Dat moet van een zeearend zijn. Ik loop al de hele tijd te speuren naar deze roofvogel. En ja hoor, ineens zie ik deze majestueuze rover hoog in de lucht. Enkele foto's bewijzen mijn gelijk. De hoeveelheid verspreid liggende koeienvlaaien op het eiland geven aan dat een ontmoeting op de loer ligt. Prachtig is dit highland cattle, vooral als er ook kalveren bij zijn. Op zee zien we drijvende bassins, die zijn vast voor de zalm die er gekweekt wordt. We komen aan bij een ruïne. Het blijkt het povere huis te zijn geweest van de grootouders van Donald Livingstone, de ontdekkingsreiziger. We gaan weer een stukje door een sprookjesachtig bos, dat groener is dan groen. We hebben 13 kilometer gelopen en geklommen. De regenkleding is nauwelijks uit de rugzak geweest. De veerman brengt ons terug naar Mull. Via de kustroute noordelijk, waar we onderweg Calgary beach aandoen, komen we weer in Tobermory. Na even opfrissen is het tijd om te gaan eten bij Café Fish. Nancy heeft in Nederland al gereserveerd, het is een zeer geliefd restaurant. We kunnen dit voluit beamen, waanzinnig lekkere verse vis op culinaire wijze bereid. We kijken terug op een schitterende dag.